ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆ ಯಾವ ಜಮಾನದಲ್ಲಿದೆ…?

(ಈ ಲೇಖನ ಮಾರ್ಚ್ ೧೪ರ ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕೀಯ ಪೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುತ್ತದೆ)

ಅದು ೧೯೯೫ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ. ಈಶಾನ್ಯ ಏಷ್ಯಾದ ದೇಶವೊಂದರಲ್ಲಿರುವ ಅಮೇರಿಕಾದ CIA ಕಚೇರಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ ಒಬ್ಬ ಸಣ್ಣ ಕಣ್ಣಿನ ಚೈನಾದ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕ. ಒಂದು ಸೂಟ್ಕೇಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಲವು ಕಾಗದಗಳನ್ನು CIA ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕೈಗಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಎದುರಾಯಿತು. ಅಮೇರಿಕಾ ಯಾವ ವಿಚಾರವನ್ನು high secure – classified data (ಅತೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯ) ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅತೀ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಿಸಿತ್ತೋ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಡತಗಳೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅದು ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಂದಿನ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಟ್ರೈಡೆಂಟ್ ಜಲಾಂತರ್ಗಾಮಿಗಳು ಹೊಂದಿರುವ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳಿಗೆ ಸಂಬಧಿಸಿದ ವಿಚಾರ. ಅದನ್ನು ಆತ ಚೈನಾದಿಂದ ಕದ್ದು ತಂದು ಅಮೇರಿಕಾದವರ ಕೈಗಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಇದು ಅಮೇರಿಕಾದ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಅಣಕಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಚೈನಾದ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದ ಅಮೇರಿಕಾ ಆಗ ಮಾತ್ರ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ಅಮೇರಿಕಾದ ಎಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹಲವು ರೀತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ, ವಿಚಾರಣೆಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕಾಯಿತು. ಇದೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಆ ಕಡತಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಆಸಾಮಿಯನ್ನೇ ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡಲು ಕಾರಣ ಆತ ಹೇಳಿದ ಕಥೆಯಾಗಿತ್ತು. “ನಾನು ಚೈನಾದ ಅಣು ಸಂಬಂಧಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಸಂಬಂಧೀ ಅತೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಡತಗಳು ನನಗೆ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಕೈಗೆಟಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಅದ್ಯಾರೂ ಇರದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಚೇರಿಗೆ ತೆರಳಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಅತೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೆನಿಸುವ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಾಚಿಕೊಂಡೆ. ಒಂದು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿನ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಲು ಅದನ್ನು ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆಸೆದೆ. ಕೆಳಕ್ಕೆಸೆದಾಗ ಚೀಲ ಹರಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಹಲವು ಕಡತಗಳು ಚಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವಸರ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹರಿದ ಚೀಲಕ್ಕೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡೆ. ಕೆಲವು ಅಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಬಾಚಿಕೊಂಡು ತಂದುಬಿಟ್ಟೆ”. ಕಥೆ ಏನೇ ಇರಲಿ , ಆದರೆ ಅಮೇರಿಕಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ವಿಚಾರವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅಮೇರಿಕಾದ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆ ಅದೆಷ್ಟೇ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಹೊರ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಚೈನಾದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ , ಚೈನಾದ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಯ ಕೈಚಳಕವನ್ನು ತನ್ನ ನೆಲದಲ್ಲಿ ತಡೆಯಲು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೋತದ್ದು ಆಗ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂತು. ಆಗ ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ counterintelligence ನ ಬಗ್ಗೆ ತೋರಿದ ಆಲಸ್ಯಕ್ಕೆ ತೆತ್ತ ಬೆಲೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಈ ಘಟನೆಯಾದ ನಂತರ ಹಾಲಿವುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಇದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಚೈನಾ , ರಷ್ಯಾದ ಏಜೆಂಟರುಗಳನ್ನಾಧರಿಸಿ ಹಲವು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ನಿರ್ಮಾಣವಾದವು. ಅಮೇರಿಕನ್ನರು ತಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲ ಸಣ್ಣ ಕಣ್ಣಿನವರನ್ನು ಚೈನಾದ ಬೇಹುಗಾರರೇ ಇರಬಹುದೇನೋ ಎಂದು ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಚೈನಾ ಮತ್ತು ರಷ್ಯಾದ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆ ಒಂದು ಕಂಸ ಸ್ವಪ್ನವೇ.

ಆದರೆ ಭಾರತೀಯರಾದ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ – ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಬಹಳವಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಡಿಕಾಯುವುದೇ ಒಂದು ತಲೆನೋವಿನ ಕೆಲಸ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಲು ಸದಾ ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬೇಹುಗಾರರಿಗೆ ಮತ್ತು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ಭಾರತ ಹೊಕ್ಕಲು ಸುಲಭದ ದಾರಿಯೆಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಭಾರತದ ಒಳನುಗ್ಗುವ ನುಸುಳುಕೋರರನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾನೆ ತಡೆ ಹಿಡಿದೀತು? ಹೀಗಾಗಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶವನ್ನು ಜರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಉತ್ತಮ. ಬಾಂಗ್ಲಾ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಭಾರತದೊಳಕ್ಕೆ ತೂರಿಕೊಳ್ಳಲು ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲು. ಇದಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನ ತಿಂಗಳು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ನಕಲಿ ನೋಟನ್ನು ಹೊತ್ತ ವಾಹನವೇ ಉದಾಹರಣೆ. ಆ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ನಕಲಿ ನೋಟು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಆರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ. ಅದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಚಲಾವಣೆಗೊಂಡರೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅದರಿಂದ ಆಗುವ ನಷ್ಟ ಆರು ಕೋಟಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶ ಮನೆಯೊಂದು ಹಲವು ಬಾಗಿಲು. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕಸಬ್ ನಂತಹ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಅತೀ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಗೂ ಸುಳಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿದು ಒಳಗೆ ನುಸುಳಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ಯಾರೋ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ, ದೇಶದ ತೀರಾ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಒಂದು ಬಾಂಬ್ ಉಡಾಯಿಸಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬಾಂಬ್ ಇಟ್ಟವರ್ಯಾರು ಎಂದು ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆತ ತಣ್ಣಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಅನಾಹುತಕ್ಕೆ ನಕ್ಷೆ ತಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ನಮ್ಮ ಸರಕಾರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳೆದುರು ಕಣ್ಣೀರಿಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕೆಲ ದೇಶಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿದಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತವೆ. ಪದೇ ಪದೆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಅಳುವ ಮಗುವನ್ನು ಸ್ವತ: ತಾಯಿಯೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೇಶ ತಾನೆ ನಮಗೆ ಏನು ಒಳ್ಳೇದು ಮಾಡೀತು. ಪ್ರತಿಯೋಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಅದರದೇ ಆದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ರಕ್ಷಣಾ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಭಾರತ ಇಷ್ಟು ಬಲಿಷ್ಟ ದೇಶವಾಗಿ ಪದೇ ಪದೆ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶದ ಸಹಾಯ ಬೇಡುವುದು ದೇಶದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವ ವಿಚಾರವಲ್ಲವೇ? ಇವೆಲ್ಲ ನಾಟಕಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಾದ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ಸಹಜಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತೇವೆ, ಮತ್ತೊಂದು ದುರಂತಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾಗುವಂತೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶ ವಿಸ್ತೀರ್ಣದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏಳನೇ ದೊಡ್ಡ ದೇಶ. ನಾವು ೧೫,೧೦೬.೭೦ ಕಿ.ಮಿ. ಉದ್ದದ ಗಡಿಯನ್ನು ಬಾಂಗ್ಲಾ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಚೈನಾ, ನೇಪಾಳ, ಮಯನ್ಮಾರ್, ಭೂತಾನ್ ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡುಹುವುದರಲ್ಲಿ ಸದಾ ಕಾರ್ಯಪ್ರವ್ರತ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಸಮಸ್ಯೆ ಸಹಜ ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿ ಪ್ರತಿಬೇಹುಗಾರಿಕೆ ಕಠಿಣದ ಕೆಲಸ. ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ counterintelligence ಮತ್ತು counterterrorism ಇವೆರಡೂ ಒಂದೇ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಬೇರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಬೇರೇ ದೇಶದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಪರಿಹಾರ ಕೂಡ unique ಆಗಿರಲೇ ಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ? ಯಾವುದೇ ದೇಶದ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೇವಲ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಗಡಿಕಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸದೃಢ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆ(intelligence) ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಬೇಹುಗಾರಿಕೆ(counterintelligence – ಬೇರೆ ದೇಶ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆ ನಡೆಸುವುದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು) ದೇಶದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅತೀ ಅವಷ್ಯ. ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಬಹುವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದುರ್ಘಟನೆಯಾದಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನಮ್ಮ ಬೇಹುಗಾರಿಕಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿವೆ. ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮ ಮುಂಬೈ ಸ್ಪೋಟವಾದಾಗ ಮುಂದಿಟ್ಟರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ , ೧೦೦ ಪ್ರತಿಶತ ಇಂಥಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟದ್ದು ಇನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಸಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಇದು ನಿಜವೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ದಾರಿ ಎಂಬ ರಾಹುಲ್ ದಾಟಿ ಬಹಳ ಖೇದಕರ. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ದೇಶದ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯೆಂದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈ ಮಾತನ್ನು ಆಡಿದ್ದು ಬಹುವಾಗಿಯೇ ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತು. ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟ್ಸ್ಮ್ಯಾನ್ ಹೊಡೆದ ಬಾಲ್ ಅನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಾಗ ಫಿಲ್ಡರ್ ನ ಸರಿ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಫೀಲ್ಡರ್ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಮೊದಲ ಫೀಲ್ಡರ್ ಬಾಲ್ ಅನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದನ್ನು ಅವನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತ ಫೀಲ್ಡರ್ ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಬ್ಯಾಕ್ ಅಪ್ ಕವರ್. ಬ್ಯಾಕಪ್ ಕವರ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ವೈಫಲ್ಯ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಬ್ಯಾಕಪ್ ಇರದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಫೀಲ್ಡರ್ ಅನ್ನು ತೆಗಳಿ ಪ್ರಯೋಜನವೊಂಟೇ? ಈ ಬ್ಯಾಕ್ ಅಪ್ ನ ಕೆಲಸ ಆಂತರಿಕ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಯ ಹೊಣೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಸದೃಢವಾದ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಯಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಆದರೆ ಅದು ಇಂದಿನ ಜಮಾನಾದಲ್ಲಿ ’ಸಾಕಷ್ಟು’ ಸದೃಢ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅಣಕು ನಮ್ಮದೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ೨೦೦೮ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸರಣಿ ಸ್ಪೋಟ. ಅದಕ್ಕೆ ತಲೀಮು ನಡೆಸಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿಯೇ. ಆದರೆ ಹೀಗೊಂದು ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಸುಳುಹು ಯಾವುದೇ ಬೇಹುಗಾರಿಕಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸಾವು ನೋವಿನ ಗಣನೆಯಲ್ಲಿ ದೇಶ ಕಂಡ ಬಾಕಿ ಸ್ಪೋಟಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ದೇಶದ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಸ್ಪೋಟ ನಡೆದದ್ದು ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಯ ವೈಫಲ್ಯವಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನು? ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ತಡೆಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ವಿನಹ ಕೇವಲ ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಪೋಲೀಸ್ ಪಹರೆಯಿಂದ ಈ ಥರಹದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಈ ಘಟನೆ ನಡೆದಾದ ಕೂಡಲೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಭದ್ರತೆಗಳು ಕಂಡುಬಂದವು. ಮಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನಲ್ಲಿ, ಸೆಟಲೈಟ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ, ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಜನರು ಸೇರುವಲ್ಲೆಲ್ಲ ಲೋಹ ಶೋಧಕಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ದಿನಗಳೆಷ್ಟು? ಈಗಲೂ ಲೋಹ ಶೋಧಕಗಳೇನೋ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇವೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅದರ ಒಳಗೆ ನಡೆಯದೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗುವುದು ಸಹಜವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಮಳ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲೇನೋ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿ ಒಳಬಿಡುತ್ತಾರೆ , ಆದರೆ ಉಳಿದ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ? ಇಂಥಹ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಯಾವುದೇ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ , ಯಾವುದೇ ತಾಲೀಮಿಲ್ಲದೇ ಅರಾಮವಾಗಿ ಬಾಂಬ್ ಅನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಇಟ್ಟುಬರಬಹುದು. ಇದೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಉದಾಹರಣೆಯಷ್ಟೆ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾತ್ರ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಲೆಯೇ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಂತಿಲ್ಲ.

ಇವತ್ತಿಗೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಬೇಹುಗಾರಿಕಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅಂಗ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ರಚನೆಯಾದಾಗಿನ ನಂತರ ಹೆಚ್ಚು ಬದಲಾವಣೆಯಾದಂತಿಲ್ಲ. ಆಗ ಇರುವ ಅಂಗ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವಕ್ಕೆ ಕೆಲಸವೇ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗಿದ್ದರೂ ಮೊದಲಿನ ಥರಹದ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಅರವತ್ತರ ದಶಕದ ಮಾದರಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಇಂದು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಬೇಹುಗಾರಿಕಾ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಂಗ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲೊಂದು, All India Radio Monitoring Service. ದೇಶದ ಒಳಗೆ ಹಾಯುವ ಎಲ್ಲ ರೇಡಿಯೋ ಅಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಗಾವಹಿಸುವುದೇ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕೆಲಸ. ೬೦-೭೦ ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋ ಅಲೆಗಳನ್ನು ದೇಶದ್ರೋಹದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೂ ಬಳಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕಾರಣ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿದ ತಂತ್ರಜ್ನಾನ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನ ಮುಂದೆ ಕೂತರೆ ನೂರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ರವಾನಿಸಬಹುದು. ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಕೂಡ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು ಅದನ್ನೇ. ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯಾವುದೇ ಸಮರ್ಪಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆಯೇ? ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ cyber crime & cyber intelligence ಅದೆಷ್ಟು ಸುಸಜ್ಜಿತ ? ಬೇಹುಗಾರಿಕಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಹಳೆಯ ತಂತ್ರಜ್ನಾನವಿರುವುದನ್ನು ಚಿದಂಬರಂ ಸಹ ಅಲ್ಲಗಳೆದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಪ್ರತಿಬೇಹುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಅದೇ ಕಥೆ. ಇಂದು ನಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಭಾರತದ ಒಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು ಬೇಹುಗಾರಿಕೆ ನಡೆಸುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂತರ್ಜಾಲ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಜಾಲ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಬಹುವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದೇಶವನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಇದರಿಂದ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕಷ್ಟ ಎದುರಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಕೂಡ ಒಂದು. ಕಳೆದ ವರ್ಷ , ೧೫ನೇ ಅಗಷ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹು ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿದಂತಿಲ್ಲ. ಅಂದು ಕೆಲ ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀ ವಿಧ್ವಂಸಕ ಹ್ಯಾಕರ್ ಗಳು ಭಾರತದ ಕಾನೂನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಐ.ಪಿ.ಸಿ. ಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. “Indian Penal Code (ACT No. 45 of 1869) Chapter 2, sec 18 : India. India means the territory of India excluding the State of Jammu and Kashmir” ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಕಾಷ್ಮೀರವೇನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪಾಲಾಗಿಬಿಡೊಲ್ಲ ಅಥವಾ ದೇಶಕ್ಕ ಏನೂ ಹಾನಿಯಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈ ಮೂಲಕ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ನಮಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ ಸಂದೇಶವೇನು ಅರ್ಥವಾಯಿತಲ್ಲ ? ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಬಹುತೇಕ ಕಡತಗಳು, ಮಾಹಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಗಣಕೀಕ್ರತಗೊಂಡಿವೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಭದ್ರತಾ ಅಂಶಗಳನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಗೌಪ್ಯ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅದೆಲ್ಲಿಯೋ ಕೂತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನೊಬ್ಬ ಸುಲಭವಾಗಿ ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲ ಆತಂಕಗಳೂ ಇವೆ. ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ನಾವೆಷ್ಟು ಸಮರ್ಥರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಏಳುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಇಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಸರಕಾರೀ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ನ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೆ , ಅದರಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾದ ತಂತ್ರಜ್ನಾನ ಅದೆಷ್ಟು ಹಿಂದಿನದೆಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಬಟನ್ನುಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೋ ಯರ್ರಾಬಿರ್ರಿಯಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಬಟನ್ನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಗೌಪ್ಯ ಮಾಹಿತಿಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತವೆನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಐ.ಟಿ. ತಂತ್ರಜ್ನಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ, ಅಗಾಧ ಜ್ನಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರವೀಣ್ಯತೆಯಿರುವ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಇಂಜಿನೀಯರುಗಳಿರುವ ದೇಶ ಅದ್ಯಾಕೆ ತನ್ನಲ್ಲಿನ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇಂದಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಓಬೀರಾಯನ ಕಾಲದ ಆಡಳಿತ ವೈಖರಿ ಮತ್ತು ವಿಚಾರಗಳೇ ಕಾರಣವೆಂಬುದು ಉತ್ತರವೇ ? ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯಾವತ್ತೂ ಸದೃಢವಾಗಿ ಬದುಕಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಬೇಕು. ಇನ್ನಾದರೂ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಹಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ೧೯೯೫ ರ ಅಮೇರಿಕಾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನೇ ನಾವು ಇಂದು ಮಾಡಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಗೌಪ್ಯ ಮಾಹಿತಿಗಳು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕೈಗೇನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಚೈನಾದಿಂದ ಆದ ನಷ್ಟದ ನೂರುಪಟ್ಟು ನಷ್ಟ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದೀತು.

ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ , ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆಂತರಿಕ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಕಾಪಿಡುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳಾದ ನಮ್ಮ ಪಾತ್ರದ ಅರಿವು ನಮಗಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬರುವ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ಬಹಳ ಲಘುವಾಗಿಯೇ ಪರಿಗಣಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಬಾಡಿಗೆ ಬಂದರಾಯಿತೆಂದು ಯಾರ್-ಯಾರಿಗೋ ಮನೆಯನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಇಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮೊಳಗೊಬ್ಬ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಿದ್ದ ಎಂದು ಒಂದು ಅವಘಡವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರಜೆಗಳಾದ ನಾವು ಅದೆಲ್ಲಿಯೋ ಎಡವಿ ಯಡವಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿಯೋ ಕಾರಣವಾದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿಂದ ಬರುವ ಯಾವುದೇ ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಕಾನೂನಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಜನಸಾಮನ್ಯನ ಕಣ್ಣಿಂದಾಚೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಅನುಮಾನ ಬಂದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಮಗ್ಯಾಕೆ ಉಸಾಬರಿಯೆಂದು ಮೌನ ವಹಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪರಿಸರ ಹದಗೆಡಲು ಹಲವುಬಾರಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಾದ ನಾವೇ ಕಾರಣರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸರಣಿ ಸ್ಪೋಟ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜರೆಯಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರೋಣವಲ್ಲವೇ ?

– ಶಿಶಿರ ಹೆಗಡೆ

Advertisements

One thought on “ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆ ಯಾವ ಜಮಾನದಲ್ಲಿದೆ…?

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s