ಮೊನ್ನೆ ಒಬ್ಬ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕ ಕೂಡಲೆ ಒಂದು ಸುಮಧುರ ಪರಿಮಳ ಹರಿದುಬಂದು ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲ ಅಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿ ಅರಳಿತ್ತು. ಅವರ ಸ್ವಾಗತ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಎಂಬಂತಿದ್ದರೂ ಅಷ್ಟೋಂದು ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗುವಷ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೋದಕೂಡಲೆ ತಂಪಾದ ನೀರನ್ನು ತಂದು ಮುಂದಿಟ್ಟರು. ಗುಟುಕರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆವು. ಸುದ್ದಿ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸುತ್ತಿ ಅವರ ೧೪ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಗನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತುಕೊಂಡಿತು. ಮಗನನ್ನು ಹೊಗಳಿದ್ದೇ ಹೋಗಳಿದ್ದು. ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ಕಾರಣ ಅವರ ಮಗನೆಡೆಗಿನ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಂದುಕೊಂಡು ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಕಿರಿಕಿರಿಯೆಂದೆನಿಸಿ ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದ ನನ್ನ ಸಂಬಧೀ ಗೆಳೆಯ ವಿಷಯಾಂತರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಆದರೆ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ನೀಡದೇ ಹೊಗಳು ಭಠನಂತೆ ಹೊಗಳುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದ. ಆಮೇಲೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನಾನು ಕೂಡ ಮಗನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕಾಯಿತು. ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗಿದ್ದ ಗೆಳೆಯನತ್ತ ಗಮನವನ್ನೇ ಹರಿಸದೇ ನಾನು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವರ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಓತಪ್ರೋತವಾಗಿ ಹೊಗಳುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿತ್ತು ಅವರ ಸುದ್ದಿ. ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಕೊಟ್ಟ ಅವರ ಮನೆಯೋಡತಿ ಕೂಡ ಅದೇ ’ಮಗನನ್ನು ಹೊಗಳುವ ರೋಗ’ಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದದ್ದು ಕಂಡು ಮಾತ್ರ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಧೀರನಾದದ್ದು ಸುಳ್ಲಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದು ಆ ಮಾತ ಪಿತೃರನ್ನು ಈ ಪರಿಯಾಗಿ activate ಮಾಡುತ್ತದೆಯೆಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ೮೫% ಅಂಕಪಡೆದ ಆ ಬಾಲ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಕಾಣದೇ, ಅವನೆಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಜಮಾನರು, ’ಟ್ಯೂಶನ್ನಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಇನ್ನೇನು ಬರಬಹುದು’ ಮಾತು ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲದೇ ಟ್ಯೂಶನ್ನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಆ ಟ್ಯೂಶನ್ ಸೆಂಟರಿನ ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪುರಾಣವನ್ನು ಬಿಗಿಯಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಡೋರ್ ಬೆಲ್ ಬಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ’ಅದೇ.. ಅವನೇ ಬಂದ’ ಎಂದು ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ’ಯಾರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ನೋಡು’ ಎಂದರು. ಅವನು ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಈಚೆಗೆ ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುವ ನಿರೀಕ್ಶೆಯಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಹಾಗಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆತ ನಮ್ಮ್ಯಾರ ಮುಖವನ್ನೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ನೋಡಿದನೋ ಇಲ್ಲವೋ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ನೇರವಾಗಿ ತನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಹೊಕ್ಕು ಬಾಗಿಲು ಜಡಿದುಕೊಂಡ. ಇದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ವಿಚಲಿತರಾಗದ ಅವನ ಅಪ್ಪ ’ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೆ’ ಎಂದು ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ನಾವು ನಂಬಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿಕೊಂಡೆವು. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಈಚೆಗೆ ಬಂದ ಮಾಣಿ ನನ್ನೆದುರಿಗೇ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಾಗ ’ಹಾಯ್’ ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ನಗು ಕೂಡ ಬೀರದ ಹುಡುಗ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ರಿಮೋಟ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಅನ್ನು ಅತ್ತುಕೊಂಡು ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಟೂನ್ ಚ್ಯಾನಲ್ ಅನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಅಪ್ಪ ’ಅವನು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಯವತ್ತೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಇದು ಬಹಳ ಮಜವಾಗಿರುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ನಾವೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಟಿ.ವಿ.ಯತ್ತ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು.
ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾದಂತೆನಿಸಿ ’ಸರಿ ಹಾಗಾದರೆ..’ ಎಂದು ಹೊರಡುವುದಕ್ಕೆ ಪೀಠಿಕೆ ಹಾಕಿದೆವು. ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದವನಿಗೆ ಯಾಕೋ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ’ಯಾರಾದರೂ ಮನೆಗೆ ಬಂದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಕನಿಷ್ಟ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೀವು ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರೆ ಚೆನ್ನಗಿರುತ್ತಿತ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ಬಹುಷ: ಈ ಮಾತನ್ನು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಮಗುವಿನ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನನ್ನೊಂದಿಗಿದ್ದ ಗೆಳೆಯ ನಿರೀಕ್ಶೆಯೇ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟೆ. ಅದ್ಯಾಕೋ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಹೊರಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಅಹ್ವಾನಿಸಲು ಮನಸೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಷ: ನನ್ನನ್ನು ಆವರು ಇನ್ನೆಂದೂ ಮನೆಗೆ ಕರೆಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಕಾರ್ ಹತ್ತಿ ಸೀಟ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡೆ.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಜಾಣರಾದ ನಿಮಗೆ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುವ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳದೇ ಹೋದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆಯೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
- ಶಿಶಿರ ಹೆಗಡೆ
